Blog

What the…

Ik ben geboren in de jaren tachtig en opgegroeid in het ´van melk krijg je sterke botten,´ tijdsperk. De hele wereld kan schudden en beven maar ik weet één ding: melk is gezond.

Dus je kan begrijpen hoe ik vol verbazing keek naar de documentaire ‘What the health.’ Melk is helemaal niet gezond, het is dieronvriendelijk en een héleboel mensen zijn koemelk allergisch of intolerant. Óf zoals de documentaire het verkoopt: ‘melk is bedoeld voor kalfjes die in een hele korte tijd enorm moeten groeien. Al die groeihormonen zijn niet bedoeld voor de mens.’

‘Nee,’ dacht ik, ‘dit kan niet kloppen. Die documentairemakers zitten er helemaal naast. Melk en zuivel is wel gezond. Het bevat calcium en maakt je botten en tanden sterk.’

Maar ergens bleef ik me afvragen waarom ik artsen in een documentaire met wetenschappelijke onderbouwingen niet geloof? Waarom weiger ik te accepteren dat wellicht, zuivel toch niet zo goed is voor de mens?

Ik ging op onderzoek uit, de documentaire die ik gezien heb is namelijk van toepassing op het Amerikaanse zuivelbeleid. Ik ben benieuwd hoe dit in Nederland zit. Op de website van het voedingscentrum staat dat zuivel gezond is, mits je deze met mate consumeert, in verband met de vitamines B en B12 en calcium. Er staan geen hoeveelheden aangegeven maar er staat wel dat een dagelijkse inname aan te raden is, dat vind ik vaag. Ook geven ze het advies om zoveel mogelijk mager te eten en drinken, omdat er in volle zuivel meer vetten zitten die het risico op hart- en vaatziektes kunnen verhogen.

Net als in de documentaire die ik heb gezien, ga ik op zoek naar wie de sponsor is van het Voedingscentrum. Het blijkt dat het VC bijna volledig wordt gefinancierd vanuit de overheid.

Ik weet niet zo goed wat ik hiervan vind. Ik vind de Nederlandse overheid niet een betrouwbare overheid, mijn inziens gaan economische factoren nog veel te vaak voor gezondheid- of milieufactoren.

Wel ben ik onder de indruk van alle initiatieven die het Voedingscentrum neemt naast alle voorlichting die ze doen. Vooral het moment dat ik in het korte filmpje ‘jaarverslag 2017’ zag, over een kok die kookcursussen gaf aan kinderen en zei: “ja, ik leer ze hoe ze een komkommer mooi kunnen snijden, maar ik leer ze ook wat een komkommer nou precies is,’ maakte indruk op me. Want is dat uiteindelijk niet waar het omgaat? Niet een recept of een discussie over wie, wie sponsort, maar over het besef wat voedsel is? Wat erin zit en wat het met je lichaam, dat omhulsel waar je het de komende tien of tachtig jaar mee moet doen, doet? Waarom niet in plaatst alleen maar een kookles of twee, een verplicht vak invoeren op de basis- en middelbare scholen: voedingsleer. Wat doen vitamines? Waarom is kalium belangrijk, waar zit het in? Heb ik echt zoveel eiwitten nodig? Er is zoveel te leren!

Er is ongetwijfeld voor mij nog iemand geweest die een poging heeft gedaan om zich te verdiepen in het voedingsbeleid in Nederland. Diegene heeft een spreekwoord bedacht: ‘door de bomen het bos niet meer kunnen zien.’ Er zijn zoveel meningen, er is zo weinig onderbouwd.

Waarom gaan we niet terug naar de basis? Zo min mogelijk pakjes, zakjes, prakjes, sapjes? Waarom niet gewoon stoppen met e-nummers, toegevoegde suikers en zout? Het is realistisch om te denken dat je niet alle e- nummers kan ontwijken, maar je kan zeker wel je best doen. Het antwoord is voor de hand liggend: omdat het gedoogd wordt. En omdat het gedoogd wordt denken de meeste mensen dat bewerkte voeding niet schadelijk voor ze is. Of niet schadelijk genoeg.

De documentaire deed me denken aan een andere documentaire die ik jaren geleden heb gezien. Een diëtiste ging de lunchbakjes van een willekeurige groep vijf in Nederland bekijken. Ze vond pakjes sap, boterkoeken, chocolaatjes, mini stroopwafels en veel wit brood met chocopasta. Ze was geschokt en zei: “als je je kind wit brood met chocolade mee geeft als een maaltijd en een kind leert dat dit ‘normaal’ is, hoe kan je dan niet verwachten dat je kind later overgewicht krijgt?’ Tja, the lady has a point.

Terug naar mijn ‘melk is gezond’ indoctrinatie van de jaren tachtig: ik geef mijn hersenen nog wat tijd om te wennen. Vergis je niet, ik dronk als kind vaak zes glazen melk op een dag. Nu heb ik dit terug geschroefd naar één. Sterker nog, ik drink nu alleen nog maar soja. Verontwaardigd ben ik over de impact van voeding op mijn lichaam, hoe luguber de dieren behandeld worden (in de VS, hoe de dieren worden behandeld in Nederland weet ik niet) en de impact die de zuivelindustrie heeft op het milieu (wereldwijd).

What the health: Aanrader.

(te zien op Netflix, gratis, en Vimeo maar dan tegen betaling; www.whatthehealthfilm.com)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *