Blog

Single

Single.
Na maanden van ups & downs, twijfels, warmte, tranen en het meezeulen van een schuldgevoel typetje zwaargewicht vond ik mijzelf terug in een wit busje in Zuid- Afrika. Sting zijn zwoele stemgeluid droop in mijn oren terwijl ik zwijgzaam door het uitgestrekte landschap hobbelde. In de verte zag ik de bergen. En toen voelde ik het zo helder als de blauwe hemel boven me: het werkt niet tussen ons en zo simpel is het.
Het probleem was het overbrengen van de boodschap. Want wie iemand graag kwetst moet zich laten opnemen. Met ballonnen stond hij te wachten op het vliegveld, mijn maag draaide zich om. Ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet. Schuldgevoel. In de auto sprak ik de befaamde woorden:
‘We moeten praten.’ We keken elkaar aan en alles was gezegd. Was ik het niet geweest, was hij het wel. Hij legde zijn hand op mijn knie, in stilte reden we naar huis.
Ik heb nu het hele bed voor mijzelf. Ik begin aan de rechterkant om wakker te worden aan de linkerkant. Ik slaap bijna tien uur per nacht. Op mijn vrije dagen ruim ik het huis op, kamer voor kamer: minimalisme, ruimte. Ik eet alleen nog maar wat ik wil. Mijn energie richt ik op de kinderen, ik zie ze genieten. Alles is eenvoudig. Opstaan, kinderen, werk, eten, slapen. Het is precies genoeg, voor nu.
Mensen om me heen benaderen me voorzichtig:
‘Ik hoorde dat jullie.. Gaat het wel een beetje?’ Ik antwoord droogjes maar oprecht:
‘Prima.’ Waarop ze een arm om me heen slaat en we weer verder gaan. Fijn. Helaas is me dat niet overal gegund. De nieuwsgierigheid valt niet te bedwingen:
‘Wat is er nou precies gebeurd? Het leek zo een leuke jongen?’ Het liefst wil ik het filmscript van 50 shades of Grey erbij pakken en klagen over de immense druk die al dat SM en bondage gelegd heeft op onze relatie… Maar ik houd me in.
‘Het werkte gewoon niet.’
‘Jeetje.’
‘Tja.’
Een diepe zucht. Ze kijkt me afwachtend aan in de hoop dat er nog een sassig verhaal volgt. Ik knijp mijn lippen stevig op elkaar en kijk de schoolplein rond. Het werkt, ze haakt af. Ik hoor haar tegen een andere moeder fluisteren:
‘Ze is weer alleenstaand.’ Ze kijken me aan alsof ik een hond met drie poten ben.
Ik kan het niet geloven.
‘Niet alleenstaand,’ corrigeer ik haar,
‘single.’

Eén reactie

  • yneke

    Mooi, helder en goed verwoord. Wat een vreselijk woord trouwens dat ‘alleenstaand’. Single is een mooie status. Ik zou daar graag autonoom aan toe willen voegen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *