Blog

Jarig

Vijftien jaar geleden werd ik moeder. Een klompje cellen begon zich te nestelen en in de loop der maanden nam dat klompje cellen, laten we haar baby X noemen, mijn lichaam over. Toen ik naar de twee zwarte strepen keek op het witte teststaafje in mijn handen, geloofde ik het niet. Ik liep naar mijn vriend die het gras aan het maaien was in de tuin van mijn ouders en zei: “ik ben zwanger,” waarop ik hem het teststaafje liet zien. “Oh,” zei hij en maaide het gras als zombie verder. Shock, noemen ze dat.

Synopsis:

Onze slaapkamer muren onder gesmeerd met poep. Een klap in mijn gezicht toen ze een peuter was en niet weg wilde gaan uit de zandbak. Knutselwerkjes met oneindig veel hartjes en bloemetjes. Roze tutu’s. Ieder verkleedfeest weer dezelfde prinsessenjurk. Maanden lang achter een fietsje aan hollen door de straat totdat ze het eindelijk zelf kon. Haar pols gebroken door te vallen over een mat met gym. Stiekem kussen in de gang met een jongen uit haar klas. Twee jaar lang verliefd zijn op dezelfde jongen. De grote groep acht musical. Ruzie maken om kleedgeld. De fiets gestolen op het station omdat ze hem niet op slot had gezet. Een snurkend gelach in mijn oor als ze naast me zit op de bank en iets grappig vindt. Toetsen ‘vergeten.’ Altijd willen weten wanneer je er weer bent. Non stop David Bowie muziek. Oneindig veel knuffelen en en..

Twee jaar na de geboorte van baby X volgde baby Y. Baby Y wordt morgen twaalf.

Mijn vriend is niet al vijftien jaar een ouder. Hij is nu ongeveer een jaar serieus in beeld voor de kinderen. Verjaardagen snapt hij niet.

Ik: “We hebben nog geen cadeaus voor morgen.”

Hij: “We zouden toch geld geven voor een laptop voor de middelbare school?”

Ik: “Wil je haar dan geld in haar hand drukken en dat was het?”

Hij: “Eh.. We kunnen het ook overmaken?”

Nee. Zucht. Drommels. Nee.

Dus in mijn vrije uurtje race ik naar het winkelcentrum om vier kleine cadeaus te halen, zodat ieder van ons één cadeautje kan geven (want ook baby Z volgde na enkele jaren), een verjaardagskaart en een lekker ontbijt bij elkaar te sprokkelen. Oja! De traktatie en iets lekkers voor de juffen natuurlijk, want dat hoort erbij.

In de avond kijkt mijn vriend me gepijnigd aan, nadat hij de slingers met me heeft opgehangen en de opgeblazen ballonen verspreid door de woonkamer liggen: “ja, ik denk daar gewoon helemaal niet aan,” zegt hij met een zucht. Ik lach hem geamuseerd toe. “Tijd om het te leren.”

De volgende ochtend staan we vroeg op om de jarige jet wakker te zingen. Mijn vriend zingt het hardst. Hij geniet zichtbaar als ze met een grote grijns de versierde woonkamer binnen komt en enthousiast haar cadeaus uitpakt. Hij geeft om haar, dat is voor mij genoeg.

In de avond viert ze haar feest. Alle kinderen uit haar klas komen. Bakken chips en flessen cola staan klaar om geconsumeerd te worden. Vol schrik kijkt mijn dochter me aan: “Waar is de taart?!” schreeuwt ze.

Shit shit shit!

Ach, ervaring zegt ook niet altijd alles.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *