Blog

Huppelkutje

Beste huppelkut,

Zo vaak kom ik je tegen, ondanks mijn verwoede pogingen om je te ontlopen. Je oppervlakkige, basale geklets klinkt als een pieptoon die helaas niet alleen honden kunnen horen. Ik zal je eens wat vertellen.

Vandaag ging ik naar de World Press Photo expositie. Alleen. En vol schaamte omdat het ´sensatie´ is om vanaf een veilige afstand naar gruwelijke foto´s te kijken. Maar het is kunst hé, dan kan alles. En ik moet toegeven: prachtige, pakkende foto’s waren het.

Af en toe moest ik wel mijn tranen inslikken, huppelkutje, ervaar jij dat ook wel eens?

Bijvoorbeeld bij die ene foto waarbij een stervend kind een hand gaf aan een missionaris. Het kind was zo uitgedroogd dat zijn armpje dunner was dan een bezemsteel en het handje zag eruit alsof hij bij aanraking zou verkruimelen en vergaan.

Of de foto van een moeder die haar oerkreten uitstootte boven de lichaampjes van haar vijf kinderen, teruggevonden in hun ingestorte huis na een aardbeving. Hoe oud zouden ze zijn geweest? Twee, drie, vier, zes, en acht?

In de kerkzaal waar de expositie gehouden werd speelde een vrouw de cello. Op de noten van de muziek plakte ik mijn mantra: ‘ik ben volwassen, ik ga niet huilen, dit is kunst.’

Nadat ik alle foto’s met de begeleidende, boeiende teksten had gezien en gelezen, liep ik met een zwaarmoedig hart naar buiten. Hier zag ik een ijskar staan. En toen zag ik jou.

De jongen achter de ijskar vroeg je met zijn meest onoprechte glimlach welke smaak ijs je wilde hebben. “Heb je ook iets van mango?” vroeg je. “Nee,” zei de jongen zonder zijn glimlach te verliezen, “ik heb chocolade, aardbei en vanille.” Je keek wat beteuterd en zei quasi- nonchalant: “chocolade dan maar, dat is altijd goed.” Je draaide je om en we doorzagen elkaar.

Je hebt een verslaving met winkelcentra, wist je dat? Zo nee, dan vertel ik het je nu. Je bent zo oppervlakkig dat je geluk ervaart door op een zaterdag door een stad te lopen. Je ziet de uitverkoop en ‘wat heb ik nodig’ veranderd in ‘wat ik wil hebben.’ It’s the rule, not the exception.

Je houd van luxe producten. Een perenijsje is bij jou nooit genoeg, het moet een soft ijsje met nootjes zijn, of karamel- zeezout met chocolade crumble. Merkshampoo. Zelfs je sokken moeten je gelukkig maken, met je absurde avocado en kikker prints.

Soms denk je aan een ander. Dan wil je iets liefs doen. Een kaartje sturen naar een vriendin omdat je haar mist of een maaltijd langs brengen bij een vriend die ziek is. Maar je doet het niet. Je bent te druk, vertel je jezelf. Maar je prioriteiten liggen scheef. Hoor het nu van me, want door de foto’s die op mijn netvlies branden zeg ik het je ongezouten.

Huppelkutje, ik weet dat je het goed bedoeld, maar wat voor jou en heel veel anderen normaal is, is niet normaal. De wereld is meer dan de Ikea en de Sale bij Steps, foodfestivals en wat je nog moet kopen voor de zomervakantie. Welke elektrische fiets het beste (en goedkoopste) is of van welke serie er een nieuw seizoen is toegevoegd aan je Netflix account.

Ik kijk je aan en kijk weer weg want de wereld in mijn hoofd is de wereld die zich voor me afspeelt niet. Zij doet hetzelfde. Ik loop naar mijn auto en zie regenwolken aankomen, ‘godzijdank’, denk ik na een week verhitte broeikaseffect tropische dagen, ‘afkoeling.’

Op weg naar huis blijven de foto’s die ik net als kunstprojecten heb mogen aanschouwen door mijn hoofd spoken. En mijn vriendin die ik hiervoor even heb bezocht. Zij is net met haar vriend gaan samenwonen in de stad. “Ik heb je vorige huis niet eens gezien,” zei ik. Haar vriend keek me verbaasd aan en zei: “Nooit? Ben je niet op haar verjaardag geweest?” Ik schrok, ik weet niet eens wanneer ze jarig is. “Nee,” antwoorde ik eerlijk. Hij snoof: “lekkere vriendin dan.” Hij glimlachte erna naar me om zijn opmerking van zwaarte te verlossen omdat je sommige dingen eigenlijk niet kan zeggen, ook al zijn ze waar. Ik waardeer dat hij het toch deed. “Tja,” stamelde ik..

Ik mijmer mijn weg naar huis.

Wat ik je nu wil zeggen, huppelkutje, is dat jij niet de baas bent over mij, ook al ben je dominant en aanwezig. Ik kies vanaf nu mijn eigen plan. Geen aanbieding verslaving meer, ik heb genoeg kleren, minder luxe, minder ego en meer wereld. Ik wil mensen zien en spreken, om me heen in plaats van op een beeldscherm, ik wil minder zodat ik meer leef, snap je dat?

Dus elke keer als jij me weer bezoeken komt en mijn ‘ik heb nodig’ weer veranderd in ‘ik wil,’ wil ik je attenderen op dat grote blauwe rechthoekige vlak daar. Men noemt het een deur. Walk through it en verdwijn.

Eén foto ontlokte een glimlach bij me.

Twee meisjes uit een Afrikaans land, (god welk land was het nogmaals? Geen idee) stonden krachtig naast elkaar, een jaar of veertien met ieder een roze bh’tje aan. De bh’tjes hadden ze gekregen van toeristen in het gebied, stond er naast beschreven, ze waren ook veel te groot. Maar de meiden straalden.

Huppelkutje, dit had maar zo jouw bh kunnen zijn, misschien is jouw aanwezigheid dan toch wel fijn.

Ik vind het soms zo lastig om een mens en een huppelkut te zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *