Romans

Het achtste leven (voor Brilka)

Volgens de Volkskrant lees je dit boek ademloos uit, met zijn 1269 bladzijdes is dit echter onmogelijk. Het heeft me een maand gekost! Al was ik verslaafd.. Mijn zoontje werd achter de televisie gezet, mijn vriend kreeg te weinig aandacht, de planten stierven uit, maar wat een verhaal!
‘Het achtste leven (voor Brilka),’ is geschreven door de Georgische schrijfster (en nu moet ik even spieken) Nino Haratischwili en vertaald door Elly Schippers en Jantsje Post.

Nino neemt je mee door het leven van verschillende generaties vrouwen in een Georgische familie tijdens de intense ontwikkelingen in Georgië en Rusland/ Sovjet Unie van de eind negentiende eeuw tot aan het nu. Naast het grijpende verhaal weet Nino een beeld te schetsen van de komst van het communisme, het doelloze verlies van levens tijdens de oorlogen, de angst en corruptie in de latere jaren, de demonstraties en de val van de Sovjet Unie.
Ze heeft een gave voor het beschrijven van personages en het poëtische schrijven. Het verhaallijn wordt niet gezoet om een happy ending te creëren, het leven is wat je meemaakt en wat je vormt. Waar een nieuw verhaal begint, loopt het verhaal van een voorganger door. Zo zijn we allemaal met elkaar verweven (als de draden in een tapijt, aldus Nino).

Het verhaal begint met de vader van Stasia en Christine, twee totaal verschillende zussen. De ene impulsief en grof, de ander delicaat en subtiel. Onder de druk van het regime worden ze beiden voor keuzes gesteld die niemand zou moeten maken. Stasia krijgt twee kinderen, Kostja en Kitty. Ook zij worden gevormd door het regime. Waar Kitty alles verliest en moet vluchten, stijgt Kostja in de rangen van het militair systeem. Hij krijgt twee dochters, Nitsa en Daria. Zij groeien op ten tijde van Gorbatsjov, de perestrojka en de onafhankelijkheidsstrijd van Georgië. Waar alle verhaallijnen in de derde persoon worden geschreven is Nitsa de uiteindelijke ‘ik’ persoon in het verhaal. Zij is de schrijfster. En ze schrijft voor Brilka, de dochter van haar zus Daria. Waarom? Omdat Brilka het kind is dat moet leven met haar familieleden die tot op het bot beïnvloed zijn door hun verleden, waar Brilka niets van weet. Zij is degene met een kans.

Aan het einde van het boek voelde ik het gewicht van alles wat mijn vrienden (want in de loop van de weken waren de personages mijn goede vrienden geworden) hebben meegemaakt van me afglijden. Het voelt als een verlies en een opluchting tegelijk om het boek te sluiten. Ik zal ze missen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *