Blog

Goed gesprek

Direct wanneer ik haar zie, haar chaotische krullen, haar donkerbruine ogen en haar altijd aanwezige lach, voel ik me vertrouwd. Ze kijkt naar mijn scheef geparkeerde auto op haar oprit.
‘Maakt niks uit,’ zegt ze grijzend, ‘de oprit gebruiken we verder toch niet.’
Ik ben eenmaal eerder bij haar thuis geweest, het moet anderhalf jaar geleden geweest zijn. Alles ziet er hetzelfde uit. Ik loop naar de houten tafel en ga op een van de stoelen zitten.
‘Koffie of thee?’
‘Melk en suiker graag, met een klein beetje koffie.’
Wanneer ze bij me komt zitten zie ik dat ze wat ongemakkelijk is, ze friemelt met haar handen en haar blik lijkt zoekende. Het verbaasd me, ik heb me nog geen seconde ongemakkelijk gevoeld in haar nabijheid. Maar wie weet, misschien vergis ik me, dat doe ik wel vaker.
‘Hoe gaat het?’ vraag ik enthousiast.
‘Ja goed!’ antwoord zij even enthousiast. ‘En met jou?’
‘Ja ook goed!’ Ik merk dat we stranden in onze beleefde conversatie dus ik besluit er een curveball in te gooien: ‘het is wel retedruk, ik wil eigenlijk niks maar moet van alles, dat is een beetje kut.’ Het werkt, mijn oud- collega knikt begripvol.
‘Herken ik helemaal,’ zegt ze. Ik vraag me af of alle moeders een richting-burn-out-schema hebben? Ze vertelt over haar kinderen en ik over de mijne. Ze vertelt over haar man die sinterklaas niet wilde vieren, ik vertel over mijn vriend die geen cadeaus voor kerst wil uitwisselen. Ik doe een poging om te roddelen over haar collega’s, mijn ex- collega’s, maar ik krijg haar niet mee, waardoor ik me meteen een slecht mens vind. Eventjes.
Uiteindelijk vertelt ze me over ideeën die ze heeft. Ideeën over het ziekenhuis, over haar functie als doktersassistente op de kinderpoli, over het begeleiden van kinderen met ernstige allergieën en haar ideeën zijn goed.
‘Daar moet je iets mee doen,’ adviseer ik haar.
‘Ja denk je?’ ze kijkt me aan maar haar blik lijkt mijlenver weg. ‘Ik weet niet of ik dat wel trek.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Nou,’ begint ze, ‘ik heb  het hier thuis druk met de kids en ik weet ook niet of ik wel geschikt ben om het zo aan te pakken.’
Ik kijk haar met grote ogen aan.
‘Geschikt?’ Ik kan niet anders dan lachen. ‘Jij werkt al jaren onder je niveau,’ zeg ik, ‘ik weet niet hoe je het volhoud, hoe je het leuk blijft vinden?! Jij kan zoveel meer dan dit en dat weet je.’
Er valt een korte stilte.
‘Ja, misschien onderschat ik mezelf dan,’ zegt ze. Haar oprechtheid siert haar.
Het is een klassieke fout van iedere vrouw, ik herken hem steeds vaker. De vrouw krijgt een relatie, krijgt kinderen. Ze trekt veel van de zorg naar haar toe en dat begint al bij de eerste dag, dat zie ik aan een vriendin van me die een baby heeft van drie maanden. Zij geeft borstvoeding, ze werkt parttime en kent ieder huiltje. Ze heeft een dagelijkse routine ontwikkeld en haar vriend luistert naar haar advies en helpt waar hij kan. Het is niet verkeerd maar uiteindelijk komt er een knik.
Hoeveel tijd is er over voor je carrière, hoeveel tijd is erover voor jezelf?
Wanneer we afscheid nemen kijk ik goed naar mijn collega, ik heb vanaf onze eerste werkdag tegen haar opgekeken.
‘Zullen we met een paar maanden weer afspreken? Ik ben erg benieuwd hoe het dan met je gaat. Ik verwacht dat er de komende tijd wel wat gaat veranderen.’
‘Dat zullen we nog wel zien..’ zegt ze, ‘maar afspreken lijkt me een goed plan.’

Wanneer ik naar huis rijd zie ik mijzelf. Ook ik had een goed idee, ik wilde gaan schrijven. Ik wilde een roman schrijven en de wereld veroveren. Maar de drukte in mijn dagelijkse leven frustreert en zuigt al het plezier uit mijn schrijven. Ik zou even stil moeten staan.
De volgende dag loop ik langs het kantoor van mijn manager.
‘Heb je even tijd?’
‘Tuurlijk,’ antwoord ze, terwijl ze me een inschattende blik toewerpt.
‘Ik heb nog 133 uren staan,’ zeg ik, ‘deze wil ik graag opnemen, het liefst in februari of maart.’ Ze kijkt me verbaasd aan.
‘Ik zal kijken wat ik voor je kan doen.’
Trots loop ik het kantoor uit. Ik voel me opgelucht. Een maand thuis om na te denken, om te schrijven, te herschrijven, mezelf te verliezen in mijn droom.
Wat kan een goed gesprek waardevol zijn.

Eén reactie

  • yneke vollemans

    Wat een herkenbaar stuk Shannon. Je hebt gelijk als je zegt dat dit een typische valkuil van vrouwen is. We zorgen en we zorgen. Maar wie zorgt er met hetzelfde automatisme voor ons? Dat moeten we blijkbaar toch echt zelf doen. En jij hebt met dit verhaal laten zien dat het goed kan voelen om die stap te zetten. Hoe moeilijk dit ook kan lijken. xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *