• Blog

    Goed gesprek

    Direct wanneer ik haar zie, haar chaotische krullen, haar donkerbruine ogen en haar altijd aanwezige lach, voel ik me vertrouwd. Ze kijkt naar mijn scheef geparkeerde auto op haar oprit. ‘Maakt niks uit,’ zegt ze grijzend, ‘de oprit gebruiken we verder toch niet.’ Ik ben eenmaal eerder bij haar thuis geweest, het moet anderhalf jaar geleden geweest zijn. Alles ziet er hetzelfde uit. Ik loop naar de houten tafel en ga op een van de stoelen zitten. ‘Koffie of thee?’ ‘Melk en suiker graag, met een klein beetje koffie.’ Wanneer ze bij me komt zitten zie ik dat ze wat ongemakkelijk is, ze friemelt met haar handen en haar blik…

  • Blog

    Late dienst

    Hij was de laatste patiënt tijdens mijn late dienst. Ongeduldig lag hij in bed, onzin vond hij het, dat gewacht. Wat hem betrof kon hij lang en breed naar huis. Zijn benen waren het hier niet mee eens, die waren nog verdoofd door de ruggenprik. Zodra het gevoel in zijn benen -na twee uur liggen- terug was gekomen, stond hij aangekleed naast zijn bed. De teleurstelling was te lezen in zijn blik toen ik hem vertelde dat hij pas naar huis kon wanneer hij geplast had, omdat ik zeker wilde weten weten dat hij geen retentieblaas zou krijgen. Bij een ruggenprik gaat de verdoving namelijk als laatste weg uit de…

  • Blog

    Fropskottel

    Twee maanden geleden ben ik officieel gestart met het schrijven van mijn debuutroman. Het heeft me maanden gekost om een verhaal te vormen met personages, situaties, ontwikkelingen en natuurlijk: het plot! Die overigens weer veranderd zijn sinds de start van het grote schrijven en naar verwachting nog minstens vierendertig keer zullen veranderen. Bij ieder afgerond hoofdstuk verdien ik een borrel, vind ik, ook al delete ik twee dagen later weer grote delen van dit hoofdstuk. Ik schrijf vanuit de tweede persoon in de verleden tijd. Dan schrijf ik het opnieuw in de eerste persoon in de verleden tijd. Om te eindigen bij de tegenwoordige tijd in de eerste persoon. Mijn…

  • Blog

    Kees

    Aarzelend stapte ik de donkere kamer binnen, de blinde geleide stok hield ik stevig vast in mijn rechterhand. Ik wist dat de deuren achter me binnen enkele seconden gesloten zouden worden. Ik scande hyper- alert de ruimte waar ik me in bevond. Naïef natuurlijk. Losgerukt van mijn veilige waarneming zodra de duisternis de ruimte overnam, raakte ik in paniek. Ik ademde in via mijn neus én uit via mijn mond, want dat is wat ik doe als paniek me overvalt. Een primaire overlevingstechniek ten top: ademhalen. ‘Hallo, ik ben Kees.’ Stilte. ‘Hallo, ik ben Kees, ik ben jullie gids van vandaag.’ Een samenspel van zacht gemompel van de mensen om…

  • Blog

    Happy Bday

    Ik zit in de auto onderweg naar huis. De radio staat aan, mijn trommelvliezen deinzen mee op de techno beats van slam.fm, het is donker buiten. Ik rijd door mijn eigen stad, Deventer, ik weet de weg, ik voel me stoer. Het is een zaterdag avond, tien over half elf. Ik ben onderweg naar huis om mijn vriend een kus te geven, die ongetwijfeld op de bank ligt met een biertje in zijn hand, terwijl hij naar American Horror Story of iets dergelijks kijkt, waarna ik mijn bed in zal klimmen (letterlijk- we hebben een verhoogd bed met een trappetje, fantastisch). Samen met mijn twee vriendinnen ben ik uit eten…

  • Blog

    Another day at the office

    Terwijl ik de heerlijke maar veel te heet opgewarmde hutspot aan het weg lepelen ben in de vijftien minuten die ik heb gepikt tussen mijn werkzaamheden door, komt mijn collega de personeelskamer binnen. “Volgens mij is de schoonmaak er niet, er zijn nog heel veel bedden onopgemaakt.” Ik eet beleefd mijn mond leeg en zeg: “Ze zijn vast bezig op een andere afdeling, ze zullen zo wel komen.” Zo, probleem opgelost. Ik maak me nooit zo druk. “Ik ga toch even bellen,” zegt mijn collega en ze loopt weg. Het is vijf voor zes. Om zes uur heb ik afgesproken met een patiënt dat ik het drukverband in haar lies…

  • Blog

    Waarom ik wel?

    We zijn op bezoek bij vrienden in Denemarken. Hutje- mutje verblijven we bij hen op de boerderij. Gezellig, zeker, maar ook een broedplaats voor irritaties. Mijn vriend en ik vertonen sinds dag drie ‘koude oorlog’ symptomen jegens elkaar en ik heb dagdromen waarbij ik mijn dochters als grote mama poes bij hun nekvel grijp en ze naar buiten gooi. Dat rondgehang in stinkende pyjama’s met hun niet aflatende mobiele verslaving haalt het bloed onder mijn nagels vandaan. Wanneer ik op dag vier op de rand van het bed zit met als doel om mijn sokken aan te doen, maar zonder de kracht om dit daadwerkelijk te doen, komt de realiteit…

  • Blog

    Huppelkutje

    Beste huppelkut, Zo vaak kom ik je tegen, ondanks mijn verwoede pogingen om je te ontlopen. Je oppervlakkige, basale geklets klinkt als een pieptoon die helaas niet alleen honden kunnen horen. Ik zal je eens wat vertellen. Vandaag ging ik naar de World Press Photo expositie. Alleen. En vol schaamte omdat het ´sensatie´ is om vanaf een veilige afstand naar gruwelijke foto´s te kijken. Maar het is kunst hé, dan kan alles. En ik moet toegeven: prachtige, pakkende foto’s waren het. Af en toe moest ik wel mijn tranen inslikken, huppelkutje, ervaar jij dat ook wel eens? Bijvoorbeeld bij die ene foto waarbij een stervend kind een hand gaf aan…

  • Blog

    #TROTSEMAMA

    Voor het eerst in dagen eindelijk weer goed geslapen. Het resultaat: knallende koppijn. Op het moment dat ik uit bed glijd en met mijn opgezwollen voeten de vloer raak, voel ik het als een pijnscheut die door mijn lichaam schiet: ‘dit wordt een tergend langzame vermoeiende dag.’ Ik weet dat dit een volledig psychische mindset is en dat áls de dag uiteindelijk tergend langzaam en vermoeiend blijkt te zijn, ik dit zelf heb veroorzaakt. Desalniettemin, ik = chagrijn. Ik ga naar beneden en poog een heerlijk recept voor een groentesapje te volgen, maar ga al gauw de knoop in met de hoeveelheden. Ik negeer de zure smaak en schotel mijn…

  • Blog

    What the…

    Ik ben geboren in de jaren tachtig en opgegroeid in het ´van melk krijg je sterke botten,´ tijdsperk. De hele wereld kan schudden en beven maar ik weet één ding: melk is gezond. Dus je kan begrijpen hoe ik vol verbazing keek naar de documentaire ‘What the health.’ Melk is helemaal niet gezond, het is dieronvriendelijk en een héleboel mensen zijn koemelk allergisch of intolerant. Óf zoals de documentaire het verkoopt: ‘melk is bedoeld voor kalfjes die in een hele korte tijd enorm moeten groeien. Al die groeihormonen zijn niet bedoeld voor de mens.’ ‘Nee,’ dacht ik, ‘dit kan niet kloppen. Die documentairemakers zitten er helemaal naast. Melk en zuivel…