Blog

Bibliotheek

De bibliotheek is mijn heiligdom. Zo ook de boekenwinkel. Een boekenwinkel waarborgt oneindig veel prikkels voor me. Reisboeken, romans, fotoboeken en ja, zelfs de kinderboeken, ik zou ze allemaal mee willen nemen. Gelukkig beschermt mijn budget mij hiervoor. Mijn vader heeft dezelfde tic. Ook vrijwel hetzelfde budget. Maar hij negeert het stemmetje in zijn hoofd ‘dat wordt de hele maand macaroni eten’ en komt regelmatig met de prachtigste boeken thuis. Als mijn moeder geïrriteerd raakt zwijgt hij. Als ze boos wordt reageert hij kort maar subiet: “en wat kost jouw kleding bij elkaar?” Einde discussie. Helaas houd ik ook, net als mijn moeder, van kleding. Dank u wel ouders: een dubbele financiële crisis dankzij DNA. Tweedehands en in de uitverkoop (en dankzij de bibliotheek!) is er gelukkig veel winst te behalen.

Om de twee weken fiets ik trouw naar de bieb, waar ik makkelijk een uur rond kan struinen. Deze week kwam ik thuis met een zelfhulpboek (ja echt, maar dankzij die inspiratie heb ik nu de stap gemaakt om te starten met mijn schrijfopleiding) een roman over de relatie van een man ten opzichte van zijn hond, een Chow Chow (die hebben wij ook) en een roman over een reis door Japan, waar ik over twee jaar met mijn oudste dochter voor haar zestiende verjaardag, ook naartoe wil. Wat een variatie. Als ik thuiskom en een boek lees kan ik ontspannen. Als ik lees voordat ik ga slapen, slaap ik beter. Lezen is inmiddels zo een groot deel van mijn identiteit geworden dat schrijven hier een vanzelfsprekende consequentie van is.

Plus: ik ben vreemd. Ik hoor het al mijn hele leven. Waren mijn leeftijdsgenoten als kind buiten aan het spelen zat ik (jawel) in de bieb. Of rolde ik rond in een weiland om een huis met kamers en geheime gangen te maken. Of liep ik alleen langs de rivier, verloren op zoek naar een fles met een brief erin. Aan mijn fantasie lijken geen grenzen te zitten, al is wat er uit mijn mond komt in de loop der jaren wat bijgeschaafd. Het nadeel van ‘een beetje vreemd’ zijn is namelijk ook dat je ‘een beetje heel erg alleen’ kan komen te staan en dat is jammer. Vriendschappen hebben meer tijd nodig. Mensen moeten aan je wennen. Daarentegen zie ik het direct als er iets scheelt. Zo zat één van mijn goede vriendinnen een aantal jaar geleden niet lekker in haar vel. Ze verstopte dit, maar ik merkte het en confronteerde haar hiermee. Het hielp, ze zocht hulp. Juist als je wat vreemd bent, is het fijn om te weten wie je bent en dat je ondanks de maatschappij die dwingend kan zijn om je te conformeren naar het gemiddelde, met beide voeten stevig op de grond staat. Of zoals mijn zelfhulpboek beweerd: ‘iedereen is een winnaar.’ (Heel geruststellend)

In mijn dochter zie ik mezelf terug. Ze neemt de tijd, droomt weg, zit altijd met een boek ergens in een hoek verstopt. DNA. Ik heb haar het advies gegeven alvast te gaan sparen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *