• Blog

    Hamid en Odin

    Hamid krijgt ruzie met Quinten om iets onbenulligs, zoals dat gaat met opgeschoten jonge jongens. De grote broer van Hamid, Odin komt erbij staan. De vrienden van Quinten mengen zich, de boel escaleert. Er wordt geduwd, geschreeuwd en geslagen. Misschien valt er bij een enkel kind een traan. In de avond verteld Quinten thuis wat er is gebeurd. ‘Wat?!’ reageert zijn vader, ‘wat hebben die vieze buitenlanders gedaan? Ze hebben het recht niet om jou aan te raken!’ Opgefokt loopt Quinten’s vader naar zijn buurman, ze staan te discussiëren in de voortuin. Een half uur later hebben zich meerdere ouders in het gesprek gemengd. Het verhaal wordt steeds sassiger, de…

  • Blog

    Blijven leren

    Ik kan goed leren, dacht ik, maar mijn laatst genoten opleiding bleek een nachtmerrie. Ik werkte vijf weken op de afdeling waarna ik een week school volgde, over een periode van tweeënhalf jaar, met als doel een topklinische verpleegkundige te worden. Op de eerste afdeling ging het mis. Alles kwam binnen en ik wilde mezelf bewijzen. Ook al was de opdracht: maak een bed op, ik koos voor het meekijken met de decubitusconsulent of het wassen van ‘mijn’ patiënt bij wie een borst was verwijderd. Na een maand of vijf werd ik op het matje geroepen: ik moest minderen. Ik kreeg een vaste kamer toegewezen met vier patiënten waarvoor ik…

  • Blog

    Single

    Single. Na maanden van ups & downs, twijfels, warmte, tranen en het meezeulen van een schuldgevoel typetje zwaargewicht vond ik mijzelf terug in een wit busje in Zuid- Afrika. Sting zijn zwoele stemgeluid droop in mijn oren terwijl ik zwijgzaam door het uitgestrekte landschap hobbelde. In de verte zag ik de bergen. En toen voelde ik het zo helder als de blauwe hemel boven me: het werkt niet tussen ons en zo simpel is het. Het probleem was het overbrengen van de boodschap. Want wie iemand graag kwetst moet zich laten opnemen. Met ballonnen stond hij te wachten op het vliegveld, mijn maag draaide zich om. Ik wil niet, ik…

  • Blog

    Goed gesprek

    Direct wanneer ik haar zie, haar chaotische krullen, haar donkerbruine ogen en haar altijd aanwezige lach, voel ik me vertrouwd. Ze kijkt naar mijn scheef geparkeerde auto op haar oprit. ‘Maakt niks uit,’ zegt ze grijzend, ‘de oprit gebruiken we verder toch niet.’ Ik ben eenmaal eerder bij haar thuis geweest, het moet anderhalf jaar geleden geweest zijn. Alles ziet er hetzelfde uit. Ik loop naar de houten tafel en ga op een van de stoelen zitten. ‘Koffie of thee?’ ‘Melk en suiker graag, met een klein beetje koffie.’ Wanneer ze bij me komt zitten zie ik dat ze wat ongemakkelijk is, ze friemelt met haar handen en haar blik…

  • Romans

    Het achtste leven (voor Brilka)

    Volgens de Volkskrant lees je dit boek ademloos uit, met zijn 1269 bladzijdes is dit echter onmogelijk. Het heeft me een maand gekost! Al was ik verslaafd.. Mijn zoontje werd achter de televisie gezet, mijn vriend kreeg te weinig aandacht, de planten stierven uit, maar wat een verhaal! ‘Het achtste leven (voor Brilka),’ is geschreven door de Georgische schrijfster (en nu moet ik even spieken) Nino Haratischwili en vertaald door Elly Schippers en Jantsje Post. Nino neemt je mee door het leven van verschillende generaties vrouwen in een Georgische familie tijdens de intense ontwikkelingen in Georgië en Rusland/ Sovjet Unie van de eind negentiende eeuw tot aan het nu. Naast…

  • Blog

    Late dienst

    Hij was de laatste patiënt tijdens mijn late dienst. Ongeduldig lag hij in bed, onzin vond hij het, dat gewacht. Wat hem betrof kon hij lang en breed naar huis. Zijn benen waren het hier niet mee eens, die waren nog verdoofd door de ruggenprik. Zodra het gevoel in zijn benen -na twee uur liggen- terug was gekomen, stond hij aangekleed naast zijn bed. De teleurstelling was te lezen in zijn blik toen ik hem vertelde dat hij pas naar huis kon wanneer hij geplast had, omdat ik zeker wilde weten weten dat hij geen retentieblaas zou krijgen. Bij een ruggenprik gaat de verdoving namelijk als laatste weg uit de…

  • Blog

    Fropskottel

    Twee maanden geleden ben ik officieel gestart met het schrijven van mijn debuutroman. Het heeft me maanden gekost om een verhaal te vormen met personages, situaties, ontwikkelingen en natuurlijk: het plot! Die overigens weer veranderd zijn sinds de start van het grote schrijven en naar verwachting nog minstens vierendertig keer zullen veranderen. Bij ieder afgerond hoofdstuk verdien ik een borrel, vind ik, ook al delete ik twee dagen later weer grote delen van dit hoofdstuk. Ik schrijf vanuit de tweede persoon in de verleden tijd. Dan schrijf ik het opnieuw in de eerste persoon in de verleden tijd. Om te eindigen bij de tegenwoordige tijd in de eerste persoon. Mijn…

  • Blog

    Kees

    Aarzelend stapte ik de donkere kamer binnen, de blinde geleide stok hield ik stevig vast in mijn rechterhand. Ik wist dat de deuren achter me binnen enkele seconden gesloten zouden worden. Ik scande hyper- alert de ruimte waar ik me in bevond. Naïef natuurlijk. Losgerukt van mijn veilige waarneming zodra de duisternis de ruimte overnam, raakte ik in paniek. Ik ademde in via mijn neus én uit via mijn mond, want dat is wat ik doe als paniek me overvalt. Een primaire overlevingstechniek ten top: ademhalen. ‘Hallo, ik ben Kees.’ Stilte. ‘Hallo, ik ben Kees, ik ben jullie gids van vandaag.’ Een samenspel van zacht gemompel van de mensen om…

  • Blog

    Happy Bday

    Ik zit in de auto onderweg naar huis. De radio staat aan, mijn trommelvliezen deinzen mee op de techno beats van slam.fm, het is donker buiten. Ik rijd door mijn eigen stad, Deventer, ik weet de weg, ik voel me stoer. Het is een zaterdag avond, tien over half elf. Ik ben onderweg naar huis om mijn vriend een kus te geven, die ongetwijfeld op de bank ligt met een biertje in zijn hand, terwijl hij naar American Horror Story of iets dergelijks kijkt, waarna ik mijn bed in zal klimmen (letterlijk- we hebben een verhoogd bed met een trappetje, fantastisch). Samen met mijn twee vriendinnen ben ik uit eten…

  • Romans

    A Little Life (Een klein leven) – Hanya Vanagihara

    Wow. Simpelweg wow. In het begin leest het verhaal een beetje stroef omdat de personages tijd nodig hebben om onder je huid te kruipen. Maar het onverwachte verloop in het verhaal en de diepte waar de schrijfster je in meesleurt zorgt ervoor dat je je eigen leven even op halt moet zetten om dit boek te lezen en vervolgens te verwerken. EEN KLEIN LEVEN Zo heet het boek in de Nederlandse vertaling. Een groep van vier vrienden ontwikkeld zich in de loop van de jaren. Hoofdpersoon Jude is één van deze vier vrienden. Hij heeft een zeer beschadigde jeugd gehad en hoe verder het klokje tikt, hoe moeilijker Jude om…